Καλοκαίρι...

Καλοκαίρι… η ατμόσφαιρα μυρίζει πράσινο λεμόνι!
Δυο καφέδες τη μέρα, μια μπύρα το βράδυ και οι νύχτες ατέλειωτες, χωρίς ύπνο… γεμάτες μουσική και όνειρα:

Πάνω σε έναν βράχο πιο πέτρινο από ποτέ. Αναπνέεις βαθιά, κλείνεις τα μάτια, πιάνεις τη μύτη και βουτάς. Αίσθηση ελευθερίας και χάους. Βαρίδια σε τραβάνε στο βυθό. Μανιασμένα αυξανόμενη πίεση στα αυτιά. Αλλόκοτοι θόρυβοι. Κάτι μεταξύ τσαλακωμένου χαρτιού και κάρβουνου σβησμένο με νερό. Νιώθεις σαν αναβράζον δισκίο σε δυο γουλιές νερό. Θα σε πιεί και φέτος το Καλοκαίρι για να του περάσει ο πονοκέφαλος. Σκέφτεσαι τις αιγαιοπελαγίτικες αποχρώσεις του μπλε. Από το στόμα σου βγαίνουν φυσαλίδες. Είναι οι κωπηλάτες της καρδιάς. Έναν ολόκληρο χειμώνα πηγαινοέρχονταν μέσα σου και τώρα δραπετεύουν. Κουνάς νευρικά τα πόδια για να βγεις στην επιφάνεια…

Τότε χτυπά η πόρτα: «Εγώ είμαι, μπορώ να μπω;»

τελικά ασφυκτιάς και πνίγεσαι…

(Αυτο)καταστροφή

Κανείς δεν έμεινε πια για να ρημάξεις.
Μόνο δυο – τρεις τυπολάτρες
που δικαιώθηκαν στα όνειρα.

Η δούλεψή σου άκοπη αυτοκαταστροφή.
Τις αυγουστιάτικες νύχτες
οι σπασμοί σου γίνονται χαμόγελα
και οι κραυγές σου ανεπαίσθητοι ψίθυροι.

Γι’ αυτό σου λέω:
να ξαπλώνεις στα στάχυα
σαν μελλοθάνατος που αγαπά
και οι κολασμένοι θα σωπάσουν.

ΥΓ: Ούτε να πεθάνω θέλω ούτε και να γιατρευτώ.
Θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βολέματα καταστροφής, (1949-1999)

Αναβαση στα 1300

Τέσσερις και μισή τα ξημερώματα. Το ξυπνητήρι χτυπά. Πέντε ακριβώς αναχωρούμε. Σε μιάμιση ώρα φτάνουμε στις λίμνες. Παντού ομίχλη. Ακολουθώ το Ρ2. Η ανάβαση στα 1300 μέτρα αρχίζει. Ο ήλιος ανατέλλει. Το μονοπάτι πεζοπορίας στρωμένο με «υφαντά». Θύματα των αραχνών μερικές δροσοσταλίδες. Στην κορυφή η απόλυτη ελευθερία!

Σ’ένα πηγάδι...

Πέφτω στο πηγάδι,
το σκοινί αγκαλιάζει τον λαιμό μου…
Μαγκώνομαι, τινάζομαι…
Στη θέση του κουβά, ένα κεφάλι
το δικό μου κεφάλι…
Απόψε ο κόσμος, μου
ζήτησε πάλι πολλά.
Μένω χρόνια
κάτω από έναν ήλιο σκοτεινό,
με καίει,
με λιώνει,
ουρλιάζω…
Κι η σελήνη σαν κέρμα
πέφτει από την τρύπια τσέπη μου
στα νερά του πηγαδιού…

Αθήνα

Ένα τριήμερο στην Αθήνα μέσα από τη δική μου ματιά!

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες με μια OLYMPUS SLR μοντέλο E-420

Λέξεις, αισθήματα, όνειρα...

Τη νύχτα όλα γίνονται ανάπηρα, μισά.
Λέξεις, αισθήματα, όνειρα.

Ένα σώμα νεκρό από τη θλίψη της δύσης. Οι γύπες σιωπούν στη θέα του. Τα σκυλιά το λογαριάζουν για σύντροφο. Δυσοσμία έρωτα αναδύει.
Οι άνθρωποι γελούν μαζί του. Ξέχασαν πριν χρόνια τις ανάσες τους σε θολωμένα τζάμια. Σπάσαν πριν χρόνια τους καθρέφτες. Δεν αντικρίζουν πλέον ούτε πόνο ούτε αγάπη. Σταμάτησαν να κυνηγούν γυμνά κορμιά, κομήτες φλεγόμενους σ’έναν ορίζοντα χωρίς όρια και όνομα. Δεν κλαίνε πια.

Κοιτάξτε λοιπόν και θαυμάστε το μεγαλείο ενός τέτοιου θανάτου. Μην λυπηθείτε και πολύ περισσότερο μην αηδιάσετε. Είναι το τέλος μιας ζωής γεμάτης από εφήμερα: γνήσια τέκνα μιας αιωνιότητα.

Την μέρα όλα χάνονται.

Πού καρφώνονται οι λέξεις όταν ψιθυρίζουμε;
Πού κρύβονται τα αισθήματα όταν κρυώνουμε;
Πού πάνε τα όνειρα όταν ξυπνάμε;

Kiss Madiam

Όπως παρατηρήσατε στις τελευταίες αναρτήσεις ανεβάζω μόνο βιντεάκια.
Βαριέμαι να γράψω ή μπορεί και να μην έχω τίποτα να γράψω γι αυτό…

Ας βάλουμε λίγο γέλιο στη ζωή μας!

ΥΓ: αφιερωμένο στους απανταχού μεταλάδες και δη στους μεταλάδες φίλους μου!!