Παραδομένη στη μέθη της απουσίας σου, θα βάλω ένα φόρεμα αέρινο και θα ξεχυθώ στους δρόμους του μυαλού σου. Με μάτια κλειστά θα κυνηγώ τις λιβελούλες της ψυχής σου... θα τις κυνηγώ με την απόχη της θλίψης που μπορεί να κρύβει ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά… Χαμηλόφωνα blues κι ένα ποτήρι κρασί. Κόκκινο, βαθύ κόκκινο να βιώνει τους δικούς του οργασμούς και να εκχύει τα αρώματά στο χώρο… Μυσταγωγία και μέθεξη, έρωτας και θάνατος… Κρασί ατίθασο σαν παιδί και ώριμο σαν άνδρας… Κι εσύ, ένα παιδί γλυκό σαν μούστος… Κι εσύ, ένας άνδρας στυφός σαν κρασί…
0 σχολια:
Post a Comment